Ringebu stavkyrkje

I 1630-åra vart kyrkja ombygd av byggmeister Werner Olsen. Ho vart utvida mot aust med nye tverrskip, nytt kor og eit sakristi. Tårnet og spiret kom til på same tid. Svalgangen rundt og apsiden vart fjerna, og himlinga inne i kyrkja vart senka. Under restaureringa som vart fullført i 1921, vart himlinga over skipet fjerna og veggdekorasjonane frå 1700-talet vart restaurerte. I mellomalderen hadde kyrkja to portalar. Vestportalen har framleis dei originale, utskorne vangeplatene sine med dyreornamentikk, medan restar av sørportalen er bevarte under veggkledinga. Interiøret har i stor grad halde på fargane og inventaret frå seint på 1600-talet og tidleg på 1700-talet. Altartavla er frå 1680-åra og er eit av dei tidlegaste eksempla på akantusskurd i Gudbrandsdalen. Utskjeringane på preikestolen og monogrammet til kong Frederik IV over korskilet vart truleg skorne av Lars Jensen Borg rundt år 1700. Nokre mellomaldergjenstandar er også bevarte, inkludert eit stort og eit mindre krusifiks frå første halvdel av 1300-talet. Ein mellomalderskulptur av St. Laurentius frå midten av 1200-talet står ved korskilet. Arkeologiske utgravingar under kyrkja i 1980–81 avdekka rundt 900 myntar, i lag med andre funn. Nokre av desse er utstilte på Ringebu Prestegard. Dei fleste myntane er frå mellomalderen. Utgravingane avdekka også stolpehol etter ei eldre kyrkje som stod på staden på 1100-talet. Døypefonten i kleberstein frå denne eldre stolpekyrkja er bevart og står framleis inne i stavkyrkja.